Newer posts are loading.
You are at the newest post.
Click here to check if anything new just came in.
Patience has nothing to do with suppression. In fact, it has everything to do with a gentle, honest relationship with yourself. If you wait and don’t fuel the rage with your thoughts, you can be very honest about the that fact that you long for revenge; nevertheless you keep interrupting the torturous story line and stay with the underlying vulnerability. That frustration, that uneasiness and vulnerability, is nothing solid. And yet it is painful to experience. Still, just wait and be patient with your anguish and with the discomfort of it. This means relaxing with that restless, hot energy—knowing that it’s the only way to find peace for ourselves or the world.
— Pema Chödrön
8357 238a 500

Wszystko, co osiągnięte tresurą, naciskiem, przemocą jest nietrwałe, niepewne, zawodne.

Janusz Korczak, Jak kochać dziecko

“The interpretation of dreams is the royal road to a knowledge of the unconscious activities of the mind.”

The interpretation of dreams is the royal road to a knowledge of the unconscious activities of the mind.

Sigmund Freud, The Interpretation of Dreams

Nontheism is finally realizing that there’s no babysitter that you can count on. You just get a good one and then he or she is gone. Nontheism is realizing that it’s not just babysitters that come and go. The whole of life is like that. This is the truth, and the truth is inconvenient.
— Pema Chödrön, “When Things Fall Apart”
Okres żałoby nie jest związany tylko z upływem czasu, ale też z ekspresją uczuć. Chodzi o pozwolenie sobie na płacz i wyrażanie tych wszystkich uczuć: smutku, żalu, złości, wściekłości, poniżenia, krzywdy, a czasami ulgi. Trzeba dać im ujście. Często do tej ekspresji nie dochodzi. Ludzie latami trzymają w sobie coś ciężkiego, trudnego. Boją się bliskości, bo byłaby ona odtworzeniem tego trudnego doświadczenia. Żyją więc samotnie z taką nieprzeżytą żałobą. Kultura nam nie ułatwia wyrażania uczuć. Gdy ktoś rozpacza po stracie, to większość ludzi pociesza go, mówiąc: „masz po co żyć”, „życie się nie skończyło”, „weź się w garść”, „masz dzieci”. Nie dość, że człowiek przeżywa stratę, to jeszcze musi realizować czyjeś oczekiwania. I nie pozwala sobie na wyrażenie trudnych uczuć. Dopiero po odreagowaniu złości, żalu i smutku człowiek może iść dalej i spotykać nowych ludzi. Dopiero wtedy ich bliskość nie będzie powodować lęku, że zacznę przeżywać wszystko na nowo.
— Andrzej Wiśniewski
Play fullscreen

Czym jest bliskość? Jak to słowo rozumieją mężczyźni? W jaki sposób buduje się bliskość z mężczyzną (ale też pomiędzy mężczyznami)? Jakiego rodzaju bariery pokonać musi mężczyzna, aby pozwolić sobie na bliskość w relacji i jakie są źródła tych barier? To tylko niektóre z kwestii, które omówione zostają w wykładzie.

8395 462c 500

It is easy to be conspicuously ‘compassionate’ if others are being forced to pay the cost.

Murray N. Rothbard

8413 4cc3 500

I wot that I hung on the wind-tossed tree
all of nights nine
wounded by spear, bespoken to Óthin,
bespoken myself to myself,
upon that tree of which none telleth
from what roots it doth rise.

None made me happy with loaf or horn,
And there below I looked;
I took up the runes, screaming I took them,
And forthwith back I fell.

Potent songs nine
from the famed son I learned
of Bölthorn, Bestla’s sire,
and a draught obtained
of the precious mead,
drawn from Odhrærir.

Then made fertile I was,
and wise I became,
waxed and did well.
A word from a word
a word for me sought.
A work from a work
a work for me sought.

Runes thou wilt find,
and explained characters,
very large characters,
very potent characters,
which the great speaker depicted,
and the high powers formed,
and the powers’ prince graved.

Odin among the Æsir,
but among the Alfar, Dáin,
and Dvalin for the dwarfs,
Ásvid for the Jötuns:
some I myself graved.

Knowest thou how to carve?
Knowest thou how to read?
Knowest thou how to paint?
Knowest thou how to try?
Knowest thou how to ask?
Knowest thou how to sacrifice?
Knowest thou how to send?
Knowest thou how to waste?

‘Tis better not to pray
than too much offer;
a gift ever looks to a return.
'Tis better not to send
than too much consume.
So Thund graved
before the origin of men,
where he ascended,
to whence he afterwards came.

Rúnatal (Hávamál)

Nie narzucajcie mi tego, co wiecie
chcę badać nieznane
i być źródłem własnych odkryć.
Niech istniejąca wiedza wyzwala mnie, zamiast zniewalać.
Świat waszej prawdy może być moim ograniczeniem;
wasza mądrość - moim zaprzeczeniem.
Nie pouczajcie mnie; idźmy ramię w ramię.
niech moje bogactwo kończy się tam, gdzie zaczyna wasze.

Pokażcie to tak, bym mógł stanąć
na waszych ramionach.
Ukażcie mi się tak, bym mógł zostać kimś innym.

Wierzycie, że każdy człowiek
potrafi kochać i tworzyć.
Rozumiem wasz lęk, gdy żądam,
abyście żyli w zgodzie ze swoją mądrością.

Nie dowiecie się, kim jestem,
wsłuchując się w siebie.
Nie pouczajcie mnie; pozwólcie mi istnieć.
Nasza identyczność będzie waszą porażką.

— Maturana, “Modlitwa ucznia”
Na początku musimy postawić sobie fundamentalne pytanie: dlaczego cierpimy? Tylko wtedy, gdy zrozumiemy istotę cierpienia, uda nam się zbudować spójny model jego leczenia. By z kolei pojąć istotę cierpienia, trzeba najpierw zrozumieć różnicę między bólem a cierpieniem. Ból jest czymś, czego człowiek w swoim życiu nie zdoła uniknąć. Wszyscy, których kochamy, odejdą kiedyś do wieczności, a wszystko, co posiadamy, utracimy w momencie śmierci albo jeszcze za życia. Możemy zareagować na nieunikniony ból na dwa sposoby. Człowiek ze złamanym sercem, który postanawia już więcej nie kochać, staje się osobą o pustym sercu. Człowiek ze złamanym sercem, który nadal będzie potrafił kochać, zachowa serce przepełnione uczuciem. Choć wie przy tym, że wszystkich najbliższych kiedyś odbierze mu śmierć albo sami od niego odejdą. Dlatego na świecie są tylko dwa rodzaje serc: puste i kochające. Trzeba wiele odwagi, by stawić czoła nieuniknionym stratom i mimo to nadal kochać oraz pozostawać otwartym na życie.
— Jon Frederickson
Play fullscreen

Ross Rosenberg explains the very complicated and dangerous undertaking of protecting yourself when you uncover/unmask a covert narcissist. Because of their manipulative nature and the fact that they are often respected and even adored by others, taking them on directly is big mistake.

Wielokrotnie spotykam się z opiniami, że współczesne dzieci potrzebują więcej dyscypliny, dyrektyw, kontroli. Ze to im zapewnia poczucie bezpieczeństwa. Tak, zgadzam się - bezpieczeństwo to ich podstawowa potrzeba. Uczniowie cenią porządek i jasne zasady.

Ale wbrew tezom zwolenników pedagogiki autorytarnej bezpieczeństwa nie zapewnia surowy i opresyjny dorosły, szafujący karami, manipulujący, ubezwłasnowolniający, którego podstawowa technika panowania nad klasą sprowadza się do zarządzania strachem. Takie działania prowadzą do wycofania się lub do oporu, do wymyślania kolejnych strategii przetrwania, do zabijania autentyczności w relacjach. Dziecko poddane przemocy nie ma poczucia bezpieczeństwa. Jego spokój jest pozorny. Przystosowuje się, rezygnując z tego, co dla niego ważne. Emocje rozładowuje gdzieś indziej.

Dziecko czuje się bezpieczne przede wszystkim wtedy, kiedy rozumie, co jest grane, kiedy wie jakie reguły panują w miejscu, w jakim się znajduje, kiedy pojmuje sens swojej aktywności. Kiedy towarzyszy mu mądry, stabilny, przewidywalny, budzący zaufanie dorosły. Zachowujący rozsądny balans między stanowczością a elastycznością.

Ważne, by dziecko miało wewnętrzną pewność, że ten większy i bardziej doświadczony człowiek zawsze jest po jego stronie. Nawet wtedy, kiedy nie zawsze zgadza się z jego zdaniem.

— Tomasz Tokarz

Każda strata (utrata kogoś czy czegoś ważnego) wymaga żałoby - przeżycia, przerobienia, przetrawienia żalu. Jej forma jest jednak sprawą indywidualną. Niektórzy potrzebują więcej czasu, inni mniej. Jedni konfrontują się z nią w milczeniu, inni wpadają w egzaltacje. Jedni wolą zmagać się w samotności, inni szukają towarzystwa. Jedni płaczą, inni zaklejają twarz uśmiechem. Nie ma tu dobrych czy złych modeli reagowania. Każdy ma własne. Warto je uszanować.

Z boku cudza strata może wydawać nam się nieistotna, banalna, zwyczajna. Ale dla konkretnej osoby może być znacząca. Odbiera ją tak, jak odbiera. Kim jesteśmy, by wartościować te odczuwania. By oceniać czyjś ból, czyjąś tęsknotę, czyjś żal. By wyznaczać adekwatne formy ich wyrażania. Kanalizować w kulturowych schematach. Cóż wiemy o tym, co dzieje się we wnętrzu drugiej osoby?

I warto mieć świadomość, że w takiej sytuacji to co nam wydaje się wsparciem (pocieszenia typu: “nie ma czego żałować ”, “pół światu tego ķwiatu”, “daj spokój, inni mają gorzej” a nawet “czas goi rany” ) może być odebrane przez przeżywającego jako przejaw lekceważenia straty, zbagatelizowania jej. Dlatego towarzyszenie w żałobie bywa tak trudne. Wymaga dużej uważności i otwartości na rzeczywiste potrzeby i komunikaty drugiej osoby. Iluż z nas istotnie to potrafi?

— Tomasz Tokarz
8455 2e3c

If you ask why we meditate, I would say it’s so we can become more flexible and tolerant to the present moment.

Pema Chödrön

Nic, co widzimy albo słyszymy nie jest idealne. Ale właśnie tam - w tej niedoskonałości jest idealna rzeczywistość.
— Shunryu Suzuki Roshi
We must surrender our hopes and expectations, as well as our fears, and march directly into disappointment, work with disappointment, go into it, and make it our way of life, which is a very hard thing to do. Disappointment is a a good sign of basic intelligence. It cannot be compared to anything else: it is so sharp, precise, obvious, and direct. If we can open, then we suddenly begin to see that our expectations are irrelevant compared with the reality of the situations we are facing.
— Chögyam Trungpa
Thinking that we can find some lasting pleasure and avoid pain is what in Buddhism is called samsara, a hopeless cycle that goes round and round endlessly and causes us to suffer greatly. The very first noble truth of the Buddha points out that suffering is inevitable for human beings as long as we believe that things last—that they don’t disintegrate, that they can be counted on to satisfy our hunger for security.
— Pema Chödrön, “When Things Fall Apart: Heart Advice for Difficult Times”
8478 2c8d 500

Ah, kindness. What a simple way to tell another struggling soul that there is love to be found in this world.

8493 0bcc

The most outrageous thing we can do in this world is to accept what happens and fly with it.

Sakyong Mipham

Piekło jest wtedy, kiedy nic się ze sobą nie łączy – ZDROWA GŁOWA

Osoba w depresji, we wczesnym okresie swojego życia doznała prawdopodobnie jakiegoś rodzaju opuszczenia (rzeczywistego bądź emocjonalnego) ze strony opiekunów. Co za tym idzie, nie posiada pozytywnych doświadczeń związanych z przyjmowaniem zależności, bliskości czy pomocy. Oczywiście, jako dorośli nie mamy do tych informacji bezpośredniego dostępu w pamięci. Chociaż osoba czuje emocjonalny głód czy brak związany z bliskością, często nieświadomie unika powtórnego narażenia się na owe nieprzyjemne, a często bolesne przeżycia opuszczenia, czy odrzucenia.

Older posts are this way If this message doesn't go away, click anywhere on the page to continue loading posts.
Could not load more posts
Maybe Soup is currently being updated? I'll try again automatically in a few seconds...
Just a second, loading more posts...
You've reached the end.

Don't be the product, buy the product!

Schweinderl